Fan Hugo Gruijters was tijdens de Amstel Gold Race 2009 mee met de fanclub en schreef daarover een verslag.

19 april 2009

Wat een dag afgelopen zondag! De Amstel Gold Race stond op het programma. De eerste van het drieluik waar Robert zo naar had toegeleefd. De verwachtingen waren hooggespannen. Voor het eerst ging er zelfs een bus met 60 man van de fanclub mee naar de koers vanuit het verre Varsseveld, waaronder zijn ouders en zijn vriendin. Op de Cauberg wordt post gevat 200 m. voor de finish, recht tegenover de fanclub van de broertjes Schleck. In oranje gekleed, duidelijk zichtbaar voor een ieder. Ook voor Robert die bij de eerste passage op de Cauberg nog rustig kon zwaaien naar familie en bekenden. Ik zwaai terug, want ook ik sta in het oranje uitgedost en met een net aangeschafte Robert Gesink pet tussen het 'Oranje-legioen’.

En dan de wedstrijd. Weening en Freire die voor Rabobank de wedstrijd openen. De spanning op de Cauberg stijgt naarmate de finale van de Amstel dichterbij komt. Op de Eyserbosweg is het nog radiostilte. Robert rijdt net als de beklimmingen daarvoor bij de eerste tien. Hij maakt een goede indruk. Ik merk aan mezelf dat ik gespannen sta te kijken. Dan de Keuteberg. Langzaam schuift Robert naar voren. Als ik denk dat er niemand weg geraakt, zie ik het opeens gebeuren. Robert springt op het vals plat weg en het kippenvel staat op mijn hele lijf. Alom gejuich op de Cauberg. Iedereen gunt Robert een topklassering. Ik schreeuw mijn longen uit mijn lijf dat hij vooral moet doorrijden. Net alsof hij me hoort. Dan komen Kroon en Ivanov bij hem. Gunstig, denk ik. De kans dat Robert voorop blijft wordt alleen maar groter. In Valkenburg, nog voor de Cauberg begint, zie ik Robert moeten lossen op het vlakke. Op zijn laatste krachten kan hij weer aansluiten bij de andere twee maar net voor de beklimming begint, is hij er weer afgepierd. Helemaal verkrampt. Kroon en Ivanov komen voorbij en ik schreeuw naar Karsten dat dit het moment is om de sprint aan te zetten.

Robert volgt een paar seconden later en ik val ongeveer over het hek heen, zo ver hang ik naar voren. In een orkaan van geluid, moedig ik Robert hartstochtelijk aan en even denk ik dat hij de eerste twee nog kan inhalen maar die hoop is ijdel. Met zijn laatste krachten blijft hij de eerste achtervolgers nog net voor met als resultaat een 3e plaats in een klassieker. Geweldig! Wat een resultaat! Iedereen is super blij! Zijn vader en moeder die vlak bij me staan, worden ondertussen gefeliciteerd en alle leden van de fanclub zetten het op een lopen richting het podium. Door de modder, langs de security-medewerkers en met wat geduw komen we nog net op tijd bij het podium. Robert straalt van oor tot oor. Hij kijkt bijna verbaasd naar de gekte om hem heen. Papa Gesink filmt ondertussen alles voor het nageslacht. De winnaar Ivanov en nummer 2 Karsten Kroon worden gehuldigd en ondertussen hoor ik maar één ding. Robert bedankt; Robert bedankt; Robert, Robert, Robert bedankt…….De fanclubleden blijven maar zingen en ik doe even hard mee. Robert vindt het allemaal prachtig en geniet met volle teugen. Even later lopen we de Cauberg af en schieten de beelden van de wedstrijd en de huldiging door mijn hoofd. Wat heb ik genoten! Wat een sfeer! Wat een geweldige prestatie van Robert!

Een dag later ben ik nog aan het nagenieten als ik hoor dat Robert een klein scheurtje in zijn pees heeft opgelopen. De pees is letterlijk onder het geweld geknapt doordat hij helemaal verkrampt alles op alles zette om een podiumplaats veilig te stellen. Wat een doorzettingsvermogen! Wat een bikkel!

Tekst: Hugo Gruijters
Foto's: Wim Legters