Busreis AGR 12 april 2010, verslag van een fan
Fanclub op bezoek in Valkenburg voor de zonnige 45e Amstel Gold Race.
Het was weer het derde weekend van april en dat wilde zeggen een nieuwe versie van de Amstel Gold Race, reden genoeg voor de fanclub een busreis te organiseren naar Valkenburg. Maarliefst 84 fans hadden zich ingeschreven voor deze prachtige busreis.
Zondagmorgen 18 april 2010, iets na zevenen bij café de Olde Mölle, de eerste fans staan op de stoep voor een gezellige busreis naar Valkenburg aan de Geul. Onder het genot van een kopje koffie wachten we op de dubbeldekkersbus van Gelderesch Reizen, waarmee we rond een uur of acht vertrekken. De busreis via de Nederlandse snelwegen duurt zo’n tweeënhalf uur en gedurende de reis worden nog eens de laatste kilometers van de vorige editie van de Gold Race en jaarbeelden van vorig jaar getoond op het scherm in de bus. Rond half elf arriveren we in Valkenburg op de goede zijde van de Cauberg en met de bus zullen wij alvast de tocht over de Cauberg maken. Een hele happening met stilstaande organisatie auto’s op de helling, het lukt de chauffeur de bus over de finish te krijgen en een parkeerplaats te vinden.
Na het uitstappen gaan we eerst naar de tribune bij de finishlijn om een groepsfoto te maken van de grote groep. Na het maken van de foto gaan we naar onze staanplaats op 200 meter van de finish en hier hangen we de nieuwe Robert Gesink vlag op, na eerst de laatste takken te hebben weggeknipt. Om iets over twaalf is de eerste doorkomst, na 71,4 kilometer koers, met een kopgroep van zeven man en een groepje met Lars Boom die proberen los te komen van het peloton op de Cauberg. Robert zit lekker rustig in het peloton en heeft zelfs nog even tijd om te zwaaien naar ons, de fans.
Nadat de renners voor de eerste maal zijn gepasseerd, trekt de hele karavaan voor een aantal uur naar beneden om te genieten van de hamburgers, frikadellen, glazen bier, cola en wijn en voor de ‘gebruikelijke’ perspraatjes. Onderaan de Cauberg loopt een ietwat vreemd Luxemburger rond die wat vreemde uitlatingen heeft over zijn landgenoten, wat nou Schleck? Gesink natuurlijk!
Tegen kwart voor drie volgt de tweede passage, een passage waarbij de ene helft beneden blijft staan en de andere helft de Cauberg weer opklimt. De voorsprong van de kopgroep is drastisch verminderd en niet veel later komt het peloton aan ons voorbij, Robert zit nog altijd rustig in het midden alles te overzien. Om drie uur staat de gehele fanclub weer beneden bij het café met hamburgers, frikandellen en dergelijk. Vol spanning zijn al onze ogen gericht op het televisiescherm. Er is slechts één vraag in onze gedachten, hoe zal Robert het er vandaag van af brengen?
De koers is nog een goede dertig kilometer lang en dus besluiten wij weer naar boven te gaan. Een lange tocht van 700 meter, die velen liever op de fiets afleggen dan lopend. Op 200 meter van de finish, op de hele Cauberg eigenlijk, is het logischer wijs stukken drukker dan eerder vanmiddag. Waren er aan het begin van de middag nog bijna alleen Robert Gesink fans en Luxemburgers, nu staat de hele Cauberg in spanning te wachten op de laatste kilometers. We passen er nog net bij en draaien onze rug naar de finish, want het grote scherm met de livebeelden hangt op het viaduct een paar meter terug. Op het grote scherm zien we Andy Schleck, Damiano Cunego en Marco Marcato nutteloze aanvallen doen. Philippe Gilbert probeert het nog boven op de Keutenberg, maar ook dat lukt niet. Aleksandr Kolobnev, ex-Rabobank, nu ploeggenoot van de winnaar van vorig jaar, Sergei Ivanov, heeft nog de beste aanval en de rest moet hem laten gaan. Niemand wil rijden, veel renners heeft een mannetje mee in de achtervolging en dus zal Robert het gat van de grote groep met de paar renners voor hen zelf moeten dichten. Het is duidelijk, Robert heeft vandaag niet de benen die hij vorig jaar wel had. Het lukt Robert het gat dicht te rijden, maar hij moet meteen de rest laten gaan. Oscar Freire zit te ver van achter en dus is de moeite van Robert helaas voor voor niets geweest. We zien Aleksandr Kolobnev helemaal stilvallen op de eerste tien meter van de Cauberg en een grote groep gaat keihard op weg naar boven. De hele Cauberg ademt spanning uit, want dit is wel een erg grote groep. Wij allen hopen nog op een Rabobankrenner, maar dat zit er vandaag ook niet in. Het is de Belg van Omega Lotto, Philippe Gilbert die met zijn superbenen overduidelijk laat zien wie er vandaag de sterkste is. Robert komt vlak na de uitgeputte Aleksandr Kolobnev rustig naar boven gereden en opnieuw gaat de hand nog even omhoog naar ons.
De 45e Amstel Gold Race is voorbij en we lopen langzamerhand weer terug naar de bus, die inmiddels op een schitterende plek tussen de teambussen staat. We zien bijna alle bussen vertrekken en rond een uur of zes vertrekt onze eigen bus, op weg naar de file bij Maastricht. Nog maar net in de bus wordt meteen de bestelling voor de eventuele maaltijd bij de Olde Mölle genoteerd en doorgebeld. Vele Schnitzels, karbonades en gehaktballen worden besteld en het bestuur gaat nog even langs met wat drank.
Een busreis naar Limburg is natuurlijk geen busreis zonder de ‘Bingo met Henk.’ Een ieder kan vanaf twee euro loten kopen voor de bingo, waarbij acht prijzen beschikbaar zijn. Beneden in de bus staat Henk met de microfoon vrolijk de nummers door te geven en na veel gestamp bij een Bingo komt er na een kwartier een einde aan de Bingo. We stoppen onderweg nog even voor een korte pauze en rond half tien komen we allemaal verkleurd en voldaan terug in Varsseveld. Bij de Olde Mölle eet een groot gedeelte van de groep gezellig nog even een Schnitzel-, Carbonade- of Balgehaktmenu.
‘Noteer in uw agenda, september 2012, WK wielrennen in Limburg. Ik verwacht 6 bussen en 300 man, Buienradar voorspelt mooi weer in september 2012. Iedereen een fijne vakantie en wietersweg heb ik niets meer te vertellen, joow!’ Met deze woorden van Henk komt een eind aan een supergezellige dag.
Robert bedankt alle fans voor de aanwezigheid en de aanmoedigingen. Ook de organisatie bedankt de fans.
Verslag gemaakt door een trouwe fan: Lars Jansen. Foto's Wim Legters