Zondag vijftien april in de vroege ochtend brak weer een dag aan die rood was omcirkeld in de agenda van menig Robert Gesink fan. Het was immers de derde zondag van april en op die dag reist de Fanclub Robert Gesink jaarlijks af naar Valkenburg aan de Geul. De weergoden waren op het eerste gezicht somber gestemd, maar toen we om even voor acht uur vertrokken met een heerlijk zonnetje hadden we er toch vertrouwen in dat het weer mee zou gaan zitten. Alle deelnemers kregen een tas met daarin een lunchpakket/Rabo-wielermagazine 2012/pen/fotokaart/cd enz.

Terwijl de één nog even lekker verder sliep, de ander het programmaboekje doorlas en weer een ander de bus volplakte met Robert Gesink posters, reden we in ongeveer 2,5 uur, via Velp, naar het zuiden, alwaar we weer een parkeerplaats vonden op de top. Helaas was het weer in de tussentijd omgeslagen en was van zon geen sprake meer. Op de Cauberg werd het bij het uitstappen uit de bus droog, waren de technici nog bezig met de voorbereidingen en zaten de wielerfans voornamelijk nog in de cafés op het plein aan de voet van de Cauberg. Wij besloten onze vlaggen en banners alvast op te gaan hangen en vervolgens te wachten op de eerste doorkomst op onze vaste locatie, 200 meter van de finish. Anderen besloten om zo snel mogelijk de warmte op te zoeken en naar Grandcafé C’est La Vie te gaan, om alvast het advies van de heer Houwer op te volgen. Het motto van deze bewolkte dag was immers ‘Bitje pintjes drinken en zo nu en dan wielrennen kieken.’

De mensen die de ondernemers van Valkenburg weer voorzagen van de nodige inkomsten, mistten echter wel een bijna traditioneel wordende conversatie met een bezopen Luxemburger. Kwamen we een paar jaar geleden in aanraking met een Schleck-fan met een megagrote megafoon, dit maal werden we op 200 meter van de aankomst vergezeld door een Luxemburgse berggeit, die mede door zijn drankgebruik moeite had om overeind te blijven.

In de koers lag ondertussen het gemiddelde tempo dermate hoog dat de renners vroeg doorkwamen op de Cauberg. Robert zat rustig voor in het peloton en nam weer de moeite om even naar de fans te zwaaien. Na de eerste doorkomst was het voor het overgrote gedeelte van de fans die nog op 200 meter van de aankomst stonden, ook tijd geworden om aan te sluiten bij de menigte in het dal. Onder het genot van een Limburgs biertje en een versnapering werd weer gezellig gepraat over de kansen van Robert en alle andere dingen die de fans de laatste tijd bezig had gehouden.

Ook tijdens de tweede passage zat Robert nog goed van voren en dat deed velen goed. Nog altijd was het koud en donker buiten, maar langzaamaan was het tijd voor de echte finale van de Amstel Gold Race. De meeste fans waren inmiddels weer naar boven geklommen en bekeken via het grote scherm de verrichtingen van Robert en andere renners. Diverse aanvalspogingen werden ondernomen, maar geen van allen waren ze succesvol. Het was inmiddels duidelijk dat de ontknoping zou plaatsvinden op de Cauberg en de kansen van Gilbert namen dus weer toe. Iedereen zag echter tot zijn of haar grote verbazing dat deze zich vergaloppeerde en de verassende winnaar kwam uit het kamp van Astana. Dit was namelijk de Italiaan Enrico Gasparotto, een renner die normaliter nog wel eens op mijn favorietenlijstje staat, maar dit keer door mij totaal over het hoofd gezien was.

Bij Robert ging het licht helaas uit na ruim 200 kilometer, maar dat kon de gezellige dag niet verpesten. Na foto’s gemaakt te hebben met bekende gasten en interviews van Robert te hebben aangehoord vertrokken we een uur na de aankomst weer aan de terugreis naar de Achterhoek. Tijdens de rit naar huis werden natuurlijk weer de nodige bingokaarten en loten verkocht en door de goede verkoop kreeg iedereen een gratis bingo lot en dus een gratis kans op mooie fan artikelen of een tas met lunchpakketen. Daarnaast werd op de terugweg nog even groepsfoto gemaakt, omdat dit ’s ochtends door omstandigheden niet had plaatsgevonden.

Om precies negen uur zette de chauffeur ons weer af bij café D’olde Mölle en ging de één weer op weg naar huis en ging de ander nog even lekker genieten van een goed avondmaal. Later dit jaar staan er nog busreizen op het programma naar Le Grand Depárt in Luik en ook een busreis naar het gezellige Parijs staat nog op het programma. We sluiten het jaar af met een fanclubmiddag nadat we eerst in september nog met 6 bussen(prognose april 2010) afreizen naar Valkenburg voor de WK op de weg.

Zie deel 1 , en deel 2 voor een foto-reportage en kijk ook even naar de compilatie die Heini Peters maakte van deze dag. Hierin ziet u onder meer ook hoeveel moeite een Luxemburgse berggeit moet doen om de heuvel op te komen. Verder een link naar TV Gelderland. Kijk uitzending gemist 15 april vanaf 10.06 min naar de reportage.

Namens de fanclub door Lars Jansen, foto's Heini Peters en Wim legters.