U bent hier: Dagboek
Nederlands
English
zondag, 05-09-2010

Crossen tijdens training

Wat een paar dagen geleden eigenlijk begon als een geintje toen we over de brede, ‘lopende’ klim de Sierra Nevada op reden kwam vandaag toch uit.

Tijdens een van de eerste dagen reed ik naast Laurens en zag ik rechts, een stukje onder ons in het dal een zandweg liggen die er erg goed uit zag. Met de etappe in de Giro nog vers in het geheugen en daarbij de verhalen van Armstrong, die vorig jaar in Aspen tijdens een hoogtestage voor de Tour op zeer grote hoogte af en toe op onverharde wegen trainde was het plan snel gemaakt en stelde ik voor om binnenkort ook eens een paar van deze Spaanse ‘Strade Bianche’ in de training op te nemen.

Laurens is voor zoiets echter altijd wel te porren en was snel om. Het feit dat we hier op hoogtestage nog een aantal verschillende klassieke wielsets met verschillende soorten banden bij ons hebben om te vergelijken in aanloop naar de 3e etappe van de Tour was ook niet in ons nadeel.

Ook trainer Louis gaf zijn goedkeuring met als enige vereiste dat ‘Juanma’ Garate als oudste (en naar zijn inschatting) meest verstandige renner na de eerste kilometers de keuze moest maken of het rijden op deze wegen wel te doen was.

Aangekomen bij de overgang van asfalt naar gravel begon ik wel wat te twijfelen maar na een goede kilometer hobbelen, stuiteren en om de gaten heen sturen werd de weg beter en beter. De auto probeerde ons te volgen maar kon niet harder dan 10km/u rijden op dit slechte stuk weg. Even was ik bang dat Juanma onze heldentocht af ging blazen aangezien Spanjaarden en extreme fietsomstandigheden met uitzondering van Flecha geen goede combi zijn, maar toen ik omkeek zag ik ook bij hem een glimlach van oor tot oor.

Eenmaal over de ongeasfalteerde top gekomen was het uitgerekend de verstandigste van het stel, onze Baskische klepper die als een malle voorbij gezeild kwam en met dik 50 per uur als een mini Lars Boom Look-a-Like gemakkelijk de flauwe bochtjes voor zijn rekening nam.

Zoals elke cross waren wij ook na een uurtje klaar en daalden we verder af richting dal om van daaruit de beklimming tot 2500m te beginnen.

Een leuk dagje met wat extra afwisseling. Nu voor de TV voor de beklimming van Monte Zoncolan.

Groeten!

Robert

zondag, 23-05-2010 18:12