Koersen in Italië

Het is nu al 2 dagen geleden en nog krijg ik een dikke vette glimlach op mijn gezicht als ik terug denk aan de Giro dell'Emilia!

2 jaar terug reed ik deze koers voor het eerst. Toen, in mijn eerste profjaar was ik erg blij dat ik daar mocht rijden omdat ik dat seizoen geen grote ronde had gereden. Het idee om tot de allerlaatste koers van het seizoen door te gaan terwijl andere renners het seizoen al hadden afgesloten gaf me het idee dat ik er toch een beetje bij hoorde! Met een 10e plaats was ik dan ook meer dan dik tevreden en het zal vast afgezaagd klinken als ik zeg dat ik de Giro dell'Emilia samen met Lombardije toen al 2 van de mooiste koersen van het jaar vond.

Nou, echt afgezaagd klinkt het pas als ik zeg dat de Giro dell'Emilia de zwaarste finale is die er jaarlijks in een koers gereden wordt! Dus dat zal ik dan beter niet beweren.

Toch merk ik dat de Giro dell'Emilia in Nederland niet echt grote bekendheid geniet, wat, aangezien het niet live op TV wordt uitgezonden eigenlijk niet echt opmerkelijk is.

De manier waarop dat nog wel het meest pijnlijk duidelijk werd was toen ik gister door een journalist werd gebeld met de vraag of deze koers vergelijkbaar was met een kermiskoers, aangezien het toch geen grote klassieker was... De vette glimlach op mijn gezicht (die de gedachte aan Emilia weer had opgewekt) veranderde razendsnel in de lach van een hele boze boer met kiespijn en de rest van het interview verliep in een mineurstemming.

Vandaar dat ik mij heb voorgenomen om het komende weekend in die dikke vette kermisklassieker van komende zaterdag rond het Comomeer maar eens mijn best te gaan doen om prijs te rijden.

Vanuit Piemonte, met een dikke glimlach, Ciao!

Robert