Lekker binnen de hartslagzone

'Heee, dat is gemeen!' Snakkend naar adem stapt Laurens van zijn fiets op de top van de Col de Petit Bernard. Vol goede moed had hij op een kilometer van de top zijn versnelling ingezet, in een bocht waar toevallig een cameraploeg opgesteld stond.Ik had mij onder het mom van "sorry lau, ik moet in mijn zones blijven" vakkundig laten lossen.

Na een keer of 10 omgekeken te hebben om verzekerd te zijn dat hij echt solo de top ging bereiken, waar de mediabelangstelling wederom enorm was, begon de concentratie enigzins te verzwakken. Maar wat wil je, boven de 2000 meter is het zuurstofpercentage in de lucht een stuk lager en is het erg lastig om de focus bij hartslagen boven de 170 vast te houden.

In zijn hoofd was Laurens al zeker van de bergpunten en zag hij zichzelf al tussen twee rondemissen op het podium staan. Als hij op dat moment had geweten dat het noodlot binnen enkele seconden toe zou slaan en zijn bolletjesdroom als een gigantische zeepbel uit elkaar zou spatten, had hij er waarschijnlijk alles aan gedaan om de meubelen te redden.

Ik had de laatste honderden meters namelijk een zeer trainingsonverantwoord blokje ingezet en naderde Laurens met rasse schreden. Het feit dat de windmeter op de top van de laatste col van de 16e etappe zeker 6 Beaufort aangaf voorkwam dat de afgang voor Lau nog groter werd, aangezien het onverantwoord was om met de handen omhoog over de streep te gaan.

Met een sukkeldrafje naderde de doodvermoeide renner de eindstreep, of beter gezegd, zijn tengere lichaam, aangezien zijn geest deze aansprekende overwinning al stond te vieren. Toen ik in een flits mijn wiel voor dat van hem over de streep wist te drukken.

Als een jochie die nog snel even de bal in het net schiet als de rest van het elftal al is gestopt met voetballen en met zijn shirtje over het hoofd schreeuwend dat hij gewonnen heeft richting de douches rent probeerde Lau het mislopen van de bergpunten nog goed te maken met een mooie afdaling, maar het was te laat.

Een kleine tegenslag, in aanloop naar de tour,

Maar ik denk dat Laurens daar tegen de tijd van de Tour wel weer overheen gaat zijn.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat een aantal feiten in dit verhaal lichtelijk zijn overdreven.

Groeten,

Robert