Tourverkenning (deel1)

Het voorjaar is afgesloten. Na een intensieve en voor mij tegenvallende periode is het gebruikelijk om een weekje uit te blazen en even rust te nemen.

Na een minivakantie in Girona waarbij ik even de normale mens uit kon hangen, of beter gezegd de Bourgondiër uithangen (of hoort McDonald’s niet in een Bourgondische levensstijl?) stond deze dagen het verkennen van de Pyreneeën etappes van de Tour op het programma.

Voor ik thuis mijn koffer ging pakken had ik al even de lange termijn verwachting op weer.nl geraadpleegd. Van die voorspellingen werd ik nou niet echt vrolijk. Uiteraard liet ik mijn vakantiegevoel niet afpakken door een paar donkere wolkjes en wat regendruppeltjes op een computerscherm en met de simpele redenatie: “Zo ver vooruit kunnen ze het weer toch niet goed voorspellen!” wuifde ik het idee van het eerste opspattende water dat door je koersbroek komt, het moment dat je overschoenen het water niet meer buiten kunnen houden en van het moment dat je vingers doorstoken raken weg.

Gelukkig was er ergens in mijn achterhoofd bij het inpakken toch iets van dit idee blijven hangen want aan regenkleding bleek gister in mijn koffer geen gebrek.

De vakantie vloog voorbij en het moment dat ik met Laurens aan de beklimming van de Pailheres, Horscategorie: 2001m was begonnen brak al snel aan. Om vast in 'The Mood' te komen had Laurens me een paar dagen eerder de tip gegeven om 'Road To Paris' eens te bekijken op Youtube waarin Lau's voorbeeld en Twitter-buddy Lance Armstrong dat aan het doen was wat wij de komende dagen gingen beleven.

Met die beelden in de gedachten peddelden we bij 8gr en regen na 6km klimmen het bordje Pailheres, Fermé voorbij. Een andere optie dan doorrijden zagen we niet direct en Lau gooide er nog maar eens een Lance-oneliner uit: " Lance, You can't go over the top! Who says that? But there's meters of snow! Who says that!?" (Uit:Road To Paris)

Op 1300m veranderde de regen in natte sneeuw en enkele kilometers verder bleef de sneeuw langs de weg ook liggen. Echt koud is het niet als je met hartslag 160 bergop aan het rijden bent maar voeten en handen vragen bergop blijkbaar om weinig bloed en worden al snel koud. Om de moraal nog wat op te krikken werd de vergelijking met Rocky Balboa al snel gemaakt.

Welk deel het precies is moet je mij niet vragen, maar als je het @Laurenstendam op Twitter vraagt vertelt hij je op de seconde precies wanneer de scène begint waarbij Rocky in de sneeuw zijn gevecht voorbereid tegen zijn Russische rivaal.

Het enige wat bij ons ontbrak was de opzwepende muziek vanuit een speaker op Adri's auto, maar we wilden geen risico nemen i.v.m lawines ;)

Toen we de boomgrens passeerden reden we als het ware een grote wolk in en de sneeuw langs de weg begon zich flink op te stapelen. Het zicht was nu nog 5m en langzaamaan begonnen de bochten steeds gladder te worden.

Rocky zat na 5 minuutjes filmen waarschijnlijk alweer in een warm bad en wij rijden nu al 4u in de regen en kou, schoot het door mijn hoofd. 

Maar Lau wees me erop dat zijn idool zelfs met zijn blote handen een vastzittend paard uit de sneeuw trok en dat zo'n shot nog niet zomaar 1,2,3 gefilmd is.

De hoogtemeter op mijn wattagemeter gaf aan dat we er ongeveer waren en wat ik mij van de vorige keren dat ik deze klim had gedaan herinnerde was dat dit inderdaad ongeveer de top was. Echt zien konden we het niet, het zicht was niet meer dan een paar meter en later bleek er ook nog een na-hupje te komen. Snel wat extra kleren aan, en voorzichtig naar beneden, maar niet voordat er vlug een foto was gemaakt. "Anders geloven mijn kleinkinderen me later nooit als ik dit vertel!" vond ik een goed argument en ik drukte snel af.

In het wiel van een passerende sneeuwschuiver begonnen we aan ons eigen Breukink'je maar dan met 5x zoveel kleding aan als hij had tijdens zijn befaamde besneeuwde afdaling van de Gavia.

Het moment dat sneeuw over gaat in regen en voelt als warm water heb ik niet gevoeld, dus die bewering kunnen we bij deze ook naar het rijk der fabelen verwijzen.

Mocht het tijdens de Tour nu ook zo'n baggerweer zijn, dan is het wel lekker dat deze rit een aankomst bergop heeft, want in die laatste klim van Ax-3-Domaines kun je je weer heerlijk warmfietsen hebben we gemerkt.

Nu moet ik stoppen met schrijven, want mijn vliegtuig gaat zo landen en de stewardess hakkelt in gebrekkig Engels dat die telefoon uit moet! Reden dat ik alweer bijna thuis ben? Het bleek vanochtend dat de temperatuur in tegenstelling tot de verwachtingen bijna 10 graden gedaald was en dus verdere verkenning niet mogelijk was omdat de regen veranderde in sneeuw. Volgende week zijn we echter terug, met hopelijk beter weer!

Groeten, Robert