Wachten op beter weer

De afgelopen dagen werd er voor deze omgeving al vaker slecht weer voorspeld, maar het viel altijd nog mee. Eergister was het nog de warmste dag van mijn verblijf op hoogte, maar vandaag kwamen we er minder gelukkig vanaf.

Toen ik opstond was het al wat bewolkt maar de dikke vette bui die boven het chique, lichtelijk bekakte St.Moritz hing liet nog even op zich wachten. Precies zo lang dat ik net de tijd had om met mijn potje pindakaas onder de arm naar het ontbijt te lopen om daar een elke-dag-hetzelfde, langzaamaan vervelend wordende hap weg te werken. Er was ook nog precies genoeg tijd om op mijn veel te kleine toiletje (waar ik bij het binnenlopen moet bukken om mijn hoofd niet te stoten) er voor te zorgen dat de lucht in mijn ex-rokerskamer de komende 15 minuten even niets met rook te maken zou gaan hebben. Genoeg tijd om mijzelf in het oranje-wit-blauw te hijsen en op mijn trouwe tweewieler te springen om vol vertrouwen maar met een beetje argwaan aan het rondje Julierpas-Albulapass (4u met 6x6 min. tempoduur) te beginnen. Er was zelfs nog genoeg tijd om precies 2 kilometer van mijn hotel Sonne weg te komen voordat recht boven mijn hoofd de schuif open ging en het water met bakken tegelijk op de straat neerkletterde. Een soort after 2 km-cooling waar ik op dat moment even niet om had gevraagd.

Dit was net een beetje te veel van het goede en mijn moraal brak. Ik trok snel een regenjack aan (zonder dat dat nut had want ik was toch al doorweekt), gooide mijn stuur om en ging de laatste 2 kilometer in richting warme douche, warm bed en warme droge kleren.

Na  1minuut voor het raam heel boos naar buiten gekeken te heb ik me toch maar weer aangekleed om mijzelf op de tijdritfiets 2 uurtjes moe te maken, onder een afdakje bij het hotel.

Met een half voldaan gevoel zit ik nu in Hotel Laudinella achter de computer en voor een groot raam te wachten op beter weer, zodat ik die twee uurtjes toch nog even vol kan maken, maar als ik eerlijk ben zie ik dat met mijn wielrenners-metereologenverstand niet meer gebeuren.

Gelukkig is een slechte dag nog geen slecht trainingskamp, als ik de schaatsers hier mag geloven wordt het de komende dagen beter.

Bakkie koffie dan maar!

Groeten,

Robert